“BEN DE YAPABİLİRİM” DEDİĞİ AN

Bir çocuk ilk kez sahaya çıktığında aslında sadece bir spor dalıyla tanışmaz.

Kendisiyle de tanışır.

Özel gereksinimli bir çocuk için spor salonunun kapısından içeri girmek bazen bizim düşündüğümüzden çok daha büyük bir adımdır. Çünkü o kapının arkasında yalnızca minder, top, raket ya da bir antrenör yoktur.

Başarabileceği bir dünya vardır.

İlk başta çekinebilir.

Hareketi yapamayabilir.

Arkadaşlarının gerisinde kalabilir.

Hatta birkaç kez “Ben yapamıyorum.” diyebilir.

İşte tam o noktada sporun en önemli tarafı devreye girer:

Çocuğa “Yapabilirsin” demek değil, bunu yaşayarak göstermektir.

Bir hareketi ilk kez doğru yaptığında yüzündeki ifadeyi düşünün.

O bir başarı…

Ama onun dünyasında kocaman bir zafer.

Sonra bir hareket daha gelir.

Bir alkış…

Bir madalya…

Bir takım arkadaşı…

Bir antrenörün “Aferin, tekrar deneyelim.” demesi…

Ve çocuk yavaş yavaş değişmeye başlar.

Omuzları dikleşir.

Kendini daha rahat ifade eder.

Hata yapmaktan eskisi kadar korkmaz.

Çünkü artık şunu öğrenmiştir:

“Ben başarabilirim.”

Bence özel gereksinimli çocuklarda sporun en değerli kazanımı işte tam burada başlıyor.

Madalyadan önce öz güven geliyor.

Dereceden önce cesaret geliyor.

Kazanmaktan önce kendine inanmak geliyor.

Ve belki de en önemlisi, çocuk yalnızca başkalarının ona biçtiği sınırlarla yaşamamayı öğreniyor.

Bugün bir karate hareketi yapan çocuk, yarın sınıfta parmak kaldırabiliyor.

Bugün takım arkadaşının yanına gidip oyun isteyen çocuk, yarın kendisini daha rahat ifade edebiliyor.

Bugün “Yapamam.” diyen çocuk, bir süre sonra aynaya bakıp:

“Bir daha deneyeceğim.” diyebiliyor.

İşte sporun gerçek madalyası budur.

Boyna takılan değil, çocuğun içinde büyüyen madalya.

Özel gereksinimli çocukların spor yapması bir ayrıcalık değil; onların kendilerini keşfetme, güçlerini görme ve toplumun içinde kendilerine güvenle yer açma hakkıdır.

Çünkü bazen bir çocuğun hayatını değiştiren şey büyük bir başarı değildir.

Bazen sadece bir antrenörün söylediği şu cümledir:

“Hadi, bir kez daha dene. Bu kez yapacaksın.”

Ve çocuk dener.

Sonra yapar.

Ve o gün yalnızca bir spor hareketini öğrenmez.

KENDİNE İNANMAYI ÖĞRENİR....